Suzanne Buis, auteur van ‘Ik date maar wat’ en de meidenserie ‘Floortje’, over haar start als freelancer:

Het beleid van mijn zoveelste baas beviel mij zo slecht dat ik besloot zelfstandige te worden (dat is méér dan zelfstandig). Ontslag ingediend, prompt per direct de straat op geschopt door Meneer – zoals ex-baas zich liet noemen – omdat hij niet gewend was ontslag te ontvangen. En vanaf dat moment werkte ik thuis. Dat deed ik naast mijn parttimebaan ook al, dus dat moet lukken, dacht ik zo. Al moest ik wel even op gang komen…

De eerste dag dat ik thuis ben, is een stralend zomerse woensdag. Nou, zo’n eerste dag, wég van je nare baas, dan kun je best even een dagje afkicken. Het is heerlijk op het strand. Een vriend geniet mee en blijft slapen; hij is freelancer en hoeft de volgende dag ook niet naar zijn werk.  Dus donderdag rusten we uit van woensdag, want het was een heel lange stranddag- en avond. Dat uitrusten doen we door voor zowel ontbijt, lunch als diner uit eten te gaan.

De dag vliegt om en het freelance-bestaan spreekt me al aardig aan. Over de diverse terrastafels bespreken we hoe ik mijn werk ga aanpakken, doen we ideeën op en ik maak aantekeningen op het bonnetje van het ontbijt. ,,Haha, werkoverleg, da’s aftrekbaar,” lachen we. Maar tegen het eind van de dag word ik een beetje zenuwachtig. Morgen dan echt maar aan het werk.

Helaas verslaap ik me vrijdag, maar ja, ik hoef niet naar mijn werk te reizen, dus waarom zou ik op dezelfde tijd opstaan als voorheen? Ik pers sinaasappels uit, was af, ruim op, anders zie ik al die troep in mijn ooghoek. Mijn bureau is al gauw netter dan ooit. Klaar voor de start.

Even de kranten van de hele week doorbladeren. Wie weet staat er iets in dat me direct inspiratie oplevert voor de rest van de dag. Als multi-task modern woman kan ik best de krant lezen en tegelijkertijd zo’n BBC-woonprogramma volgen. De tv is mijn nieuwe collega, over onderwerpen als ‘wat ga je vanavond eten?’ Eten is heel belangrijk, ook voor freelancers.
Hé, nog zo’n programma, maar dan net even anders. Dat kan wel tijdens een kopje koffie.
Zo, het journaal van twaalf uur in London South East. Dan is het hier dus één uur. Eerst maar boodschappen doen? Nee… aan het werk!

Computer aan, muziekje erbij, eerst even de mail. Zestien nieuwe berichten: drie vrienden en dertien websites voor viagra en gratis loterijen. Veel gedelete en doorgeklik, maar helaas: ik behoor vandaag niet tot de winnaars van zoveel miljoen. Nou ja, dan maar gewoon aan het werk. Wat zal ik eens gaan doen?

Telefoon. Mijn moeder. Ja, hoor, het gaat prima. Ik zit aan mijn bureau. Even helpen met iets ophalen? Nu? Naar Broek op Langedijk? Kan dat niet morgen? Ja, dat is waar. Dan is het een stuk drukker op de weg. Zeker in Broek op Langedijk. En als we nu gaan, heb ik morgen alle tijd om te werken. Alleen is het dan zaterdag. Qua structuur is het misschien beter om de werkdagen aan te houden…

© Suzanne Buis (37) heeft een dochter van 6 en is sinds 10 jaar freelance auteur; www.suzannebuis.nl